Nostalgi (Krykkja)

Lutande gamle løa
Som står der i skogbrynets kant
Fortell meg om slitet og møda
Fortell meg om tider som svant
Om han som la stokk oppå stokker
Og fletta never ein gong
Mens vårsol i liene lyste
I yrande fuglesong

Du står attmed slåtteteigen
Den er ikkje stor, men lell
Så gav den eit tilskudd til føda
Når vinteren stod på hell
Fortell meg om han som slo graset
I glitrande morgondogg
Om ho som kom sidan, med riva
Og raka høyet i hop

Fortell om når snøstormen rasa
Om han som bar høyet på rygg
Heimatt til dyra som venta
Han gjekk der så roleg og trygg
For høyet i løa gav livet
Til dyr som i fjøset sto
Og venta med lengsel på våren
På frihet i sommarsol

Lutande gamle løa
Du står der så bortgløymd nå
Snart sig du isaman, mot jorda
Du eingong er komen frå

Du kunne fortelja ei soge
Om livet i tider som svant
Du står som eit minnesmerke
Og luter i skogbrynets kant

Lutande gamle løa, Fortell meg di soge du
Fortell meg om slitet og møda, Men også om von og tru

- Sigrid Lien -